เอ็นทรี่นี้เขียนขึ้นเป็นวิทยาทาน แก่ผู้ดื่มสุราหนักๆทั้งหลาย!!มิได้เจตตนาจะสนับสนุน หรือมีสิ่งอื่นใดแอบแฝง ที่สำคัญ อ่านด้วยความบัญเทิงล้วนๆนักแสดงทุกคนเป็นเรื่องที่สมมุติขึ้นมา แต่มีตัวตน( ยังไงของมัน
)
อ่านอย่ามีสติ นะคะ ( เน้นฮา...อย่าได้ด่าว่ากล่าว จขบ. เพราะ ไม่มีผล...)<< อาววววว...สะงั้น
ช่วงหลายปีก่อน ฉันได้เปิดร้านเหล้ากับเพื่อนๆ ประสบการณ์การเปิดร้านเหล้าของฉันช่าง มีหลายรสหลายชาติ พวกเราคุย concept ว่า ร้านเราต้องการเปิดเพลงเบาๆ สบายๆ นั่งคุยกัน แต่ ลูกค้ากลับไม่เป็นเช่นนั้น เนื่องด้วย จขบ.มีลูกค้า แนว ฮาร์คอล แรงๆ ทั้งนั้นทำให้ร้านของฉันต้องกลายเป็นเปิดเพลงแบบ ลิมปีสกลิด โลลิโล อะไรเทือกนี้
แต่ก็มิได้ว่าจะไม่ชอบ..คนเยอะมาก
ช่วงนั้น ฉันติดเหล้าอย่างรรุ่นแรง เนื่องด้วยในหุ้นส่วนทั้งหมด เป็น 3 สาว และ มีฉันผู้เดียวที่บริโภคสุราเป็นอาชีพเดิมอยู่แล้ว ฉันเลยได้รับหน้าที่ เป็นคนเรียกลูกค้า และสร้างสัมพันธ์ไมตรีกับลูกค้าที่เข้ามาในร้าน
สาวอีกนางทำบัญชี อยุ่หลังบาร์ ซึ่งเธอเกิดมาเพื่อสิ่งนี้จริงๆ เธอไม่ดื่มสุราเลย!!! แต่เฮไหนเฮนั้น ถึงเช้าเธอก็มิเคยจะกลับก่อนที่สำคัญ เธอผู้นี้มักจะต้องตามไปเก็บศพของฉัน และลากศพฉันกลับบ้านอย่างถึงจุดหมาย ( พี่รันขอบคุณในทุกสิ่งทุกอย่าง ) เธอเก็บศพฉัน นับเป็นเวลาก็ 7-8 ปีได้
( คือ...ก่อนเปิดร้านเหล้าเสียอีก เรียกว่ารู้จักกันใหม่ๆเลยก็ว่าได้
) แต่ตอนนี้ เธอไปอยู่เมืองนอกแล้ว ฉันเลยต้องดูแลตัวเองหลังจากที่เธอจากไป...
สาวอีกนางทำหน้าที่ ดูแลร้านทั้งหมด ..( หึ หึ หลังจากที่ฉันจะต้องเมาก่อน3 ทุ่มทุกครั้ง..เธอจะเป็นตัวแทนการดูร้านหลังจากที่ฉันเมาก่อนลูกค้า... เสมอ
) เพื่อนฝัน แกไม่ต้องห่วงเรื่องปัญหาในตอนนี้ฉันจะอยู่ข้างๆแกนะ ไม่ให้ใครมาทำร้ายแกได้
........................................................
เรื่องนี้ เป็นเรื่องที่พี่รัน เล่าให้แันฟังตอนมีสติ เพราะฉันจำคืนนั้นไม่ได้เลย !!
เนื่องด้วย ที่ฉันเปิดร้านเหล้า ทำให้ฉันมีครั้งหนึ่งที่เกิดปัญหาทางร่างกาย ถึงขั้นเหยี่ยวเป็นเลือด มีวันหนึ่งขณะที่ฉันกินเหล้าเป็นปกติ และเมาเป็นปกติ
แต่การเมาครั้งนี้ ทำให้ฉันถึงขั้น เดินมาที่หลังบาร์แล้วบอกพี่รันว่า
"รันฉันปวดหัวมาก เหมือนมีใครมาทุบหัวฉัน" พี่รันทำท่าตกใจสุดขีด เพราะเธอรู้นิสัยของฉันว่า ฉันเป็นคนดื้อ และ ไม่ยอมไปหาหมอ และที่สำคัญ ความอดทนของฉันมักสูง เกินกว่าที่จะบอกว่า ฉันเจ็บ ฉันป่วย ฉันเป็นนั่น ฉันเป็นนี่ แม้แต่เมาจะอ้วกแค่ไหน ฉันจะรักษาภาพพจน์ของตัวเองได้เสมอ
แต่ครั้งนี้ ความอดทนฉัน ไม่เหลือ จิกหัวตัวเองโคกกับผนัง เพราะมันปวดมาก และบวกกับความเมาอย่างมากมาย การพักผ่อนที่น้อยนิด ( ช่วงนั้นกินเหล้าแบบ หามรุ่งหามค่ำ) พี่รันเห็นท่าไม่ดี เอาฉันไปโรงบาล ในคืนนั้นทันที และฉันก็เอาร่างกายที่เมามายตามไปโดยดี
สถานการเกิด....ที่โรงบาล ห้องฉุกเฉิน ที่มีประชากรมนุษย์ที่เจ็บป่วย รอการรักษาอยู่เช่นกัน เตียงผู้ป่วยฉุกเฉิน ออกมารับร่างฉันที่รถ ฉันลุกจากรถไปนอนที่เตียง พร้อมกับดิ้นทุรนทุราย จากการปวดหัวครั้งนั้น ( ฉันซึ่งเมามาก และ ปวดหัวมาก จิกหัวตัวเอง พร้อมกับกำมือทุบหัวตัวเองตลอดเวลา)
พยาบาล เป็นอะไรมาคะ
พี่รัน ปวดหัวอย่างรุ่นแรงคะ แล้วดื่มมานิดหน่อย
เกี๊ยง ......ร้องเสียงดัง....ปวดหัวววววววววววววววววววว
พยาบาล ผู้ป่วยชื่ออะไรคะ มาจากไหนที่อยู่....ละ บลา บลา บลา
เกี๊ยง คนปวดหัว ยังจะมาถามชื่ออีกกกกกกก...... นึกไม่ออกกกกกโว้ยยยยย.. ( โวยวาย ไปเรื่อยยยย ตะโกนตอบแบบ ไม่อายใครในห้องฉุกเฉิน)
พี่รัน 

ออ....ชื่อ...บลา บลา บลา
พยาบาล รอคุณหมอแป๊บนะคะ
เกี๊ยง ยังคงร้อง อย่างไร้สติ น้ำตาเริ่มไหล ความอดทนเริ่มหมดไป....แล้วตะโกนถามว่า จะให้รออีกนานไหม๊ ฉันทนไม่ไหวแล้ววววว ฉันดิ้นอยู่บนเตียงเหมือนคนไร้สติ จนพยาบาลต้องมาล็อคแขนล้อคขาของฉัน เพราะฉันเอาแต่ทุบหัวตัวเอง
..................เวลาผ่านไป สัก 5 นาที ( แต่สำหรับฉันมันยาวนานมากกก
)......
คุณหมอ คนไข้เป็นอะไร
พยาบาล บลา บลา บลา
คุณหมอ อาการเขาเป้นยังไง ใครเป็นญาติ ผู้ป่วย แล้วเมาขนาดนี้ได้ยังไง
พี่รัน ออ.....ดื่มมาเล็กน้อยคะ
เกี๊ยง จะถามกันอีกนานไหม๊ ( **พวกคำพูดที่เกี๊ยงเล่าให้ฟังทั้งหมด เกี๊ยงจำไม่ได้เลยคะ แต่พี่รันเล่าให้ฟังอีกทีตอนมีสติ)
คุณหมอ ไหน!!! ดูสิ ..................สักพัก..............................
ต้องนอนโรงบาล.....เป็นคำแรกที่หมอเอยหลังจากที่ตรวจดุอาการฉัน
เกี๊ยง ตะโกน ออกมาว่า " ไม่นอนโรงบาล กลัว ผี......................................"
............ทุกคนภายในห้องฉุกเฉิน นิ่งสงบ
...............................( คุณหมอ พยาบาล นิ่งสงบ
) พี่รันก็นิ่งสงบ(คร๊อกกกก)
คุณหมอ งั้นเอางี้....ฉีดยา...สักเข็ม ไปก่อน แล้วรอดูอาการ
เกี๊ยง ตะโกนออกมาว่า " ไม่ฉีดยา กลัวเข็ม แล้วก้ยังเวอร์จิ้นอยู่..........อายยยย..ไม่ให้เห็นก้นเด็ดขาด " (ทำไมตูเป็นคนอย่างนี้ฟะ
เขียนไปนี่ทุเรทตัวเองไป....เห้ยยยยย)
............ทุกคนภายในห้องฉุกเฉิน นิ่งสงบ
...............................( คุณหมอ พยาบาล นิ่งสงบ
) พี่รันก็นิ่งสงบ(คร๊อกกกก)
คุณหมอ ทำเสียงดุ ... ให้เลือกระหว่างนอนโรงบาล กับ ฉีดยา จะเอาอะไร!!
พี่รัน ขอยาสลบ โป๊ะมันก่อนเลยคะ!! คุณหมอ
( เอาให้มันนิ่งก่อน แล้วค่อยว่ากัน!!)
คุณหมอ 
ไม่ได้ครับ เดี๊ยวไม่รู้ว่า เขาดีขึ้นหรือแย่ลง
เกี๊ยง ตะโกน (เป็นสไตย์...หึ หึ ) ว่า ฉีดยาก็ได้ กลัวผีมากกว่ากลัวเข็ม << พี่รันเล่าให้ฟังเช่นเคย เพราะจำอะไรไม่ได้เลย
( ทำไมฉันนิสัย เลววววงี่งะ!!
)
คุณหมอ งั้นหันก้นมาฉีดยา...................
..........................หมดหน้าที่ของคุณหมอ.....................
สรุป....ผลการรักษา พักผ่อนไม่เพียงพอ มีอาการของไข้หวัด แซกซ้อน และ....เมาสุราอย่างแรงและควบคุมตัวเองไม่ได้....(คร๊อก)
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
-การดื่มสุราในขณะไม่สบาย และ พักผ่อนน้อย เราจะเจ็บหัวมาก ( เท่าเดิม เด๊อะ!!
)
-การดื่มสุราทำให้ สติไม่ดี ( ซึ่งเป็นผลข้างเคียง มาถึงปัจจุบัน คร๊อกกกอีกรอบ)
-ก่อนดืมสุรา ควรไปตรวจร่างกายก่อนว่า ป่วยไหม๊!! ( 5555 สะงั้น)
ปล....จริงๆนะคะ เวลากินต้องดูแลตัวเองด้วย ซึ่งตอนนี้ กินแบบนั้นไม่ได้แล้ว คิดถึงความเจ็บปวดทีไร ( กลัวมากกกกกก) ที่สำคัญ ละได้ก็ละ เลิกได้ก็เลิกนะคะ ...........แต่ จขบ....ยังไม่เลิก..( จะสร้างภาพไปทำไม!! ความจริงก้คือ ความจริง จะบอกว่าเลิกคงเป็นไปไม่ได้)
สวัสดี ฝันที่ดีๆจงไปสู่คุณ